അനാഥത്വം നിറയുന്ന മനസ്സുകള് ...
വിങ്ങുന്ന ഹൃദയങ്ങള്
പാതകള് തോറും ഉറ്റവരെ തിരയുന്ന മിഴികള് ...
...ഉണ്ടാവാം ചുറ്റിലും പ്രിയപ്പെട്ടവര് ...
ഇരുട്ടിലും ഇരുട്ടായൊരു നായ,
ഓടുന്ന മുഷിഞ്ഞ കോലത്തെ
കിതപ്പോടെ വെട്ടയാടുന്നൊരു കോലം.
തെരുവ് ഉറങ്ങുന്നില്ല..
പകലില് ,
മാന്യതയുടെ മുഖം മൂടി അണിഞ്ഞവര് ;
സദാചാര പ്രസംഗികര് ...
മനസ്സാ സ്ത്രീ ശരീരത്തെ ഭോഗിച്ചവര് ,
നേരിട്ടും....
തൊട്ടിലില് ഉപേക്ഷിച്ചു കടന്ന
നിസ്സഹായയായ അമ്മ ...
ഞാന് തിരയുന്നത് ആരെയാണ്
ഉറ്റവരെയോ;
ഒരു പിടി ചോറോ?
അല്ലെങ്കില് വളര്ന്നു ചുരുങ്ങുന്ന നിഴലിന്റെ
ആദ്യ തലമോ?
മഴ വന്നു കെടുത്തിയ വെളിച്ചം,
ഇരുളുന്നു,
ഞാനും...
Wednesday, June 22, 2011
Wednesday, June 15, 2011
തല കുനിക്കുന്നു ഭൂമി..........
"മനുഷ്യന് " - അവന്റെ ജന്മത്തിലൂടെ,ഭാവനയിലൂടെ ഭൂമി സുന്ദരിയായി. മനുഷ്യനിലൂടെ, ചന്ദ്രക്കല ഒരിക്കല് ചോദിച്ചു പോലും-" ദേവീ,മനുഷ്യരെ ഇവിടേക്ക് കൂടി വിടുമോ? അവന്റെ aa സൌഭാഗ്യങ്ങള് എനിക്കും വേണമെന്നുണ്ട്.." വയലാറിന്റെ ഭൂമി സനാഥയാണ് എന്ന കവിത ഈണത്തില് പറയുന്ന കഥയാണിത്..
ഉവ്വ്,......നാല്ക്കാലികള്ക്കു പിന്നാ...ലെ എത്തിയ ഇരുകാലി മൃഗം ഭൂമിയെ അത്ഭുധപെടുത്തി ..തീയില് തുടങ്ങി ബഹിരാകാശത്ത് വരെ അവന് കോട്ടകള് പണിതു തുടങ്ങി..കവികള് ഭാവനയില് കണ്ടത് എല്ലാം അവന് സ്വന്തമാക്കി..ഇനിയും ഉണ്ട് ഏറെ എന്ന ഹുങ്കും കാട്ടി..
ആരുടെയെങ്കിലും തലയില് തൊട്ടാല് അവന് ഭസ്മം ആയി തീരുമെന്ന അനുഗ്രഹത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തില് കുറെ കൊലകള് നടത്തി ഒടുവില് സ്വന്തം നെറുകയില് കൈ വെച്ച് മരിച്ച ഭസ്മാസുരന്റെ ജീനുകളും ഉണ്ടല്ലോ മനുഷ്യനില്..ആണവായുധം,തീവ്രവാദം, പരിസ്ഥിതി നശീകരണം,...ജീവന് ഇല്ലാത്ത പഴയ അവസ്ഥയിലേക്ക് കൊണ്ടു വിടാന് മനുഷ്യന് മത്സരിക്കുകയാണ്.... സര്വ്വ നാശത്തിന്റെ മറ്റൊരു റിമോട്ട് കണ്ട്രോള് കൂടിയുണ്ട്..വഴി തെറ്റിയ അവന്റെ മനസ്സ്..
കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ദിവസങ്ങളിലെ വാര്ത്തകള് നോക്കാം- അഞ്ചു വയസ്സ് കാരിയെ പിതാവിന്റെ കാമുകി കൊലപ്പെടുത്തി, വിവാഹം ഉറപ്പിച്ച യുവതി ട്രെയിനില് നിന്നും ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തു..കല്യാണ പന്തലില് നിന്നും വധു ഇറങ്ങി ഓടി, ഭര്ത്താവിന്റെ അനുവാദത്തോടു കൂടി ഭാര്യയെ പീഡിപ്പിച്ചു, കൌമാരം എത്താത്ത മകളെ അച്ഛന് പലര്ക്കും കാഴ്ച വെച്ചു..ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ കേരളത്തില് നിന്നുള്ള വാര്ത്തകള് ആണു..
ലൈംഗീക പീഡനങ്ങള് അതിന്റെ എല്ലാ വൈകൃതതോടും കൂടി പടര്ന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു..അതിനു പുറകെ വിവാഹ ഇതര ബന്ധങ്ങളും, അതിനെ തുടര്ന്നുള്ള കുറ്റ കൃത്യങ്ങളും ഇരുന്നു..മരണങ്ങളും , കൊലപാതകങ്ങളും ഏറുന്നു..ഭൂമിയെ സനാ ഥ ആക്കിയ മനുഷ്യന് എന്തു പറ്റി?
ബന്ധങ്ങളില്, ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളില്, സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയില് എല്ലാം അസംതൃപ്തി, അവിശ്വാസം, മത്സരം, പിന്നെ മദ്യവും....മനുഷ്യന് മനസ്സ് എന്ന വരം കൊടുക്കുമ്പോള് പ്രകൃതി ഒരു നിബന്ധന കൂടി വെച്ചിരിക്കണം-അതു തകര്ന്നാല് പിന്നെ നീയില്ല എന്നോര്ത്ത് വേണം മുന്നോട്ടു ഉള്ള ചുവടുകള് എന്നു.. ഒരു ബന്ധം നിലനില്ക്കുമ്പോള് തന്നെ പല ബന്ധങ്ങള്,
. ഒളിച്ചും, പാത്തും ഉള്ള പല ജീവിതങ്ങള്.....ഇരുണ്ട ബന്ധങ്ങളുടെയും, അതിന്റെ മണം പിടിചെത്തുന്ന ചോര തുള്ളികളുടെ കഥ പറയുന്നു..
നിര്വ്വചനങ്ങള് ഇല്ലാത്ത ബന്ധങ്ങള്,ആത്മാക്കളെ അരിഞ്ഞു വീഴ്ത്തുന്നു..ഗ്രഹങ്ങളും, നക്ഷത്രങ്ങളും അസൂയയോടെ നോക്കി കണ്ട ഭൂമി ,ഇപ്പോള് പാപ ഭാരത്താല് തല കുനിക്കുന്നു..
ശക്തമായ ബന്ധങ്ങള്ക്കും, സൌഹൃദങ്ങള്ക്കും, സ്നേഹത്തിനും മാത്രമേ മനുഷ്യരെ ഈ അവസ്ഥകളില് നിന്നും രക്ഷിക്കാനാവൂ ..ബുദ്ധിയും, ഓര്മശക്തിയും മരവിപ്പിക്കുന്ന മദ്യവും,ലഹരി മരുന്നും ഇല്ലാതാക്കിയാല് മാത്രമേ നന്മക്കു ഇവിടേ കാലു കുത്താനാവൂ..തളര്ന്നു പോവുമ്പോള് "ഞാനുണ്ട് കൂടെ "എന്നു പറഞ്ഞു ചേര്ത്ത് നിര്ത്താനും, തോളില് കയ്യിട്ടു ആശ്വസിപ്പിക്കാനും, തട്ടിയുറക്കാനും.....തീരുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള ആയുസ്സില് നമുക്ക് കിട്ടുന്ന കുറച്ചു സമയം..,
"optimum use of opportunity"എന്ന പുതുലോകത്തിന്റെ ആശയം ഇവിടെയും ബാധകമല്ലേ?വെയില് ഉള്ളപ്പോള് വൈക്കോല് ഉണക്കാന് പഠിപ്പിച്ച ചരിത്രത്തില് നിന്നു സ്വാര്ഥതയുടെ അംശം മാത്രം ഊറ്റി യെടുത്തു നമ്മള്..ആനന്ദത്തോടെ, തൃപ്തിയോടെ, സഹകരണത്തോടെ മാന്യമായി ജീവിക്കുക എന്നത് സൌകര്യ പൂര്വ്വം മറന്നു നമ്മള്..അതിനുള്ള പിഴ ഒടുക്കുകയാണ് ഇപ്പോള്..
ഭൂമിയുടെ ഭരണം മനുഷ്യരാണ്..- അവന്റെ ധിഷണയും, ചിന്തയും, നന്മയും, നല്ല മനസ്സുമാണ്..സൃഷ്ടിയുടെ ഉദാത്തരൂപം, പദവിക്കൊത്ത പെരുമാറ്റവും നമ്മളില് നിന്നുണ്ടാവണം..വീണ്ടെടുക്കുക ,ഭൂമിയുടെ തല യെടുപ്പ് ...വീണ്ടും അവള് സനാഥയാവട്ടെ
(കടപ്പാട്..മനോരമ പത്രത്തോട്...) ..
ഉവ്വ്,......നാല്ക്കാലികള്ക്കു പിന്നാ...ലെ എത്തിയ ഇരുകാലി മൃഗം ഭൂമിയെ അത്ഭുധപെടുത്തി ..തീയില് തുടങ്ങി ബഹിരാകാശത്ത് വരെ അവന് കോട്ടകള് പണിതു തുടങ്ങി..കവികള് ഭാവനയില് കണ്ടത് എല്ലാം അവന് സ്വന്തമാക്കി..ഇനിയും ഉണ്ട് ഏറെ എന്ന ഹുങ്കും കാട്ടി..
ആരുടെയെങ്കിലും തലയില് തൊട്ടാല് അവന് ഭസ്മം ആയി തീരുമെന്ന അനുഗ്രഹത്തിന്റെ അഹങ്കാരത്തില് കുറെ കൊലകള് നടത്തി ഒടുവില് സ്വന്തം നെറുകയില് കൈ വെച്ച് മരിച്ച ഭസ്മാസുരന്റെ ജീനുകളും ഉണ്ടല്ലോ മനുഷ്യനില്..ആണവായുധം,തീവ്രവാദം, പരിസ്ഥിതി നശീകരണം,...ജീവന് ഇല്ലാത്ത പഴയ അവസ്ഥയിലേക്ക് കൊണ്ടു വിടാന് മനുഷ്യന് മത്സരിക്കുകയാണ്.... സര്വ്വ നാശത്തിന്റെ മറ്റൊരു റിമോട്ട് കണ്ട്രോള് കൂടിയുണ്ട്..വഴി തെറ്റിയ അവന്റെ മനസ്സ്..
കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ദിവസങ്ങളിലെ വാര്ത്തകള് നോക്കാം- അഞ്ചു വയസ്സ് കാരിയെ പിതാവിന്റെ കാമുകി കൊലപ്പെടുത്തി, വിവാഹം ഉറപ്പിച്ച യുവതി ട്രെയിനില് നിന്നും ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്തു..കല്യാണ പന്തലില് നിന്നും വധു ഇറങ്ങി ഓടി, ഭര്ത്താവിന്റെ അനുവാദത്തോടു കൂടി ഭാര്യയെ പീഡിപ്പിച്ചു, കൌമാരം എത്താത്ത മകളെ അച്ഛന് പലര്ക്കും കാഴ്ച വെച്ചു..ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ കേരളത്തില് നിന്നുള്ള വാര്ത്തകള് ആണു..
ലൈംഗീക പീഡനങ്ങള് അതിന്റെ എല്ലാ വൈകൃതതോടും കൂടി പടര്ന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു..അതിനു പുറകെ വിവാഹ ഇതര ബന്ധങ്ങളും, അതിനെ തുടര്ന്നുള്ള കുറ്റ കൃത്യങ്ങളും ഇരുന്നു..മരണങ്ങളും , കൊലപാതകങ്ങളും ഏറുന്നു..ഭൂമിയെ സനാ ഥ ആക്കിയ മനുഷ്യന് എന്തു പറ്റി?
ബന്ധങ്ങളില്, ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളില്, സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയില് എല്ലാം അസംതൃപ്തി, അവിശ്വാസം, മത്സരം, പിന്നെ മദ്യവും....മനുഷ്യന് മനസ്സ് എന്ന വരം കൊടുക്കുമ്പോള് പ്രകൃതി ഒരു നിബന്ധന കൂടി വെച്ചിരിക്കണം-അതു തകര്ന്നാല് പിന്നെ നീയില്ല എന്നോര്ത്ത് വേണം മുന്നോട്ടു ഉള്ള ചുവടുകള് എന്നു.. ഒരു ബന്ധം നിലനില്ക്കുമ്പോള് തന്നെ പല ബന്ധങ്ങള്,
. ഒളിച്ചും, പാത്തും ഉള്ള പല ജീവിതങ്ങള്.....ഇരുണ്ട ബന്ധങ്ങളുടെയും, അതിന്റെ മണം പിടിചെത്തുന്ന ചോര തുള്ളികളുടെ കഥ പറയുന്നു..
നിര്വ്വചനങ്ങള് ഇല്ലാത്ത ബന്ധങ്ങള്,ആത്മാക്കളെ അരിഞ്ഞു വീഴ്ത്തുന്നു..ഗ്രഹങ്ങളും, നക്ഷത്രങ്ങളും അസൂയയോടെ നോക്കി കണ്ട ഭൂമി ,ഇപ്പോള് പാപ ഭാരത്താല് തല കുനിക്കുന്നു..
ശക്തമായ ബന്ധങ്ങള്ക്കും, സൌഹൃദങ്ങള്ക്കും, സ്നേഹത്തിനും മാത്രമേ മനുഷ്യരെ ഈ അവസ്ഥകളില് നിന്നും രക്ഷിക്കാനാവൂ ..ബുദ്ധിയും, ഓര്മശക്തിയും മരവിപ്പിക്കുന്ന മദ്യവും,ലഹരി മരുന്നും ഇല്ലാതാക്കിയാല് മാത്രമേ നന്മക്കു ഇവിടേ കാലു കുത്താനാവൂ..തളര്ന്നു പോവുമ്പോള് "ഞാനുണ്ട് കൂടെ "എന്നു പറഞ്ഞു ചേര്ത്ത് നിര്ത്താനും, തോളില് കയ്യിട്ടു ആശ്വസിപ്പിക്കാനും, തട്ടിയുറക്കാനും.....തീരുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള ആയുസ്സില് നമുക്ക് കിട്ടുന്ന കുറച്ചു സമയം..,
"optimum use of opportunity"എന്ന പുതുലോകത്തിന്റെ ആശയം ഇവിടെയും ബാധകമല്ലേ?വെയില് ഉള്ളപ്പോള് വൈക്കോല് ഉണക്കാന് പഠിപ്പിച്ച ചരിത്രത്തില് നിന്നു സ്വാര്ഥതയുടെ അംശം മാത്രം ഊറ്റി യെടുത്തു നമ്മള്..ആനന്ദത്തോടെ, തൃപ്തിയോടെ, സഹകരണത്തോടെ മാന്യമായി ജീവിക്കുക എന്നത് സൌകര്യ പൂര്വ്വം മറന്നു നമ്മള്..അതിനുള്ള പിഴ ഒടുക്കുകയാണ് ഇപ്പോള്..
ഭൂമിയുടെ ഭരണം മനുഷ്യരാണ്..- അവന്റെ ധിഷണയും, ചിന്തയും, നന്മയും, നല്ല മനസ്സുമാണ്..സൃഷ്ടിയുടെ ഉദാത്തരൂപം, പദവിക്കൊത്ത പെരുമാറ്റവും നമ്മളില് നിന്നുണ്ടാവണം..വീണ്ടെടുക്കുക ,ഭൂമിയുടെ തല യെടുപ്പ് ...വീണ്ടും അവള് സനാഥയാവട്ടെ
(കടപ്പാട്..മനോരമ പത്രത്തോട്...) ..
Saturday, June 11, 2011
ഇരുട്ടത്ത് നില്ക്കുന്ന ജീവിതം...
സന്ധ്യയുടെ ഏകാന്തത തന്നില് കുടിയേറുകയാണോ എന്ന് ഓര്ക്കുകയായിരുന്നു. അല്ലെങ്കില് തന്റേത് സന്ധ്യയിലേക്ക് പകരുന്നത്... ആളുകള് തീരം വിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇനി താന് ഏകന് എന്ന് പറയുന്നതില് അര്ത്ഥമില്ലെന്ന് തോന്നി.
കടല്പക്ഷികളുടെ പാട്ടു കേട്ടു തിരമാലകള് എണ്ണി തുടങ്ങി. തന്നെ മറക്കാന് അതാണ് നല്ലത്. മറ്റുള്ളവയിലൂടെ ഓടുക. എന്നിട്ടും വര്ഷങ്ങള്ക് പുറകോട്ടു പോയി..
അമ്മയുടെ ഉദരത്തില് കുഞ്ഞു പൊട്ടായി തുടക്കം. സമയാ സമയത്ത് പൊക്കിള് കൊടിയിലൂടെ അമ്മ പോഷണങ്ങള് നല്കി അമ്മ വളര്ത്തി കൊണ്ടു വന്നു..
ഇളകിയും, മറിഞ്ഞും ഇടക്ക് അനങ്ങാതെ അമ്മയെ ഒന്ന് ഭയപ്പെടുത്തിയും ഞാന് അവിടെ സുരക്ഷിതന് .. ഒടുവില് ഭൂമിയിലേക്കുള്ള അനിവാര്യമായ വരവിനുള്ള സമയം അടുത്തു.. ഏറെ പ്രതിക്ഷേധിച്ചു.. പുറമേ പകലെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഇരുട്ടാണല്ലോ കാത്തിരിക്കുന്നത്. ഈ സ്വര്ഗീയത നഷ്ടപ്പെടുത്തി എന്തിനു അവിടേക്ക്. അച്ഛനമ്മമാരുടെ രാത്രി സംസാരത്തിലൂടെ എത്രയോ നടുങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.
ഇവിടെ പിറന്നു, ഇവിടെ തന്നെ മരിച്ചാലോ! പക്ഷെ എങ്ങനെ? ആവുന്നതും നോക്കി. ഭക്ഷണം ബഹിഷ്കരിക്കാന് ശ്രമിച്ചു.
എന്നിട്ടും വെള്ള കുപ്പായമണിഞ്ഞവര് തന്നെ പുറലോകം കാണിച്ചു.. മുഷ്ട്ടി ചുരുട്ടി, പ്രതിക്ഷേദ നിലവിളിയോടെ..
അമ്മക്കു ആദ്യം നല്കിയ വേദന അതായിരുന്നു..
നിഷ്കളങ്കമായ ശൈശവത്തിലൂടെ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ കൌമാരത്തിലേക്ക്.. അവിടെ വിലക്കുകള് ഇല്ലാത്ത അറ്റങ്ങള്.. ..
നാടിന് പുറത്തു നിന്നും ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പേരില് നഗരത്തിലേക്കുള്ള ചേക്കേറലിനിടയില് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് എന്തൊക്കെ എന്നറിഞ്ഞില്ല. നഗരം ഭ്രമിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നല്ലോ. അതില് പെട്ട് അങ്ങനെ നീങ്ങുമ്പോള് ഇരമ്പിക്കയറിയ മാറ്റങ്ങള് . സ്വാര്തതയുടെയും, കാപട്യതിന്റെയും ലോകത്തിലേക്ക് അലിഞ്ഞലിഞ്ഞു പോയി.....
ഇതാണ് സത്യം, ഇതുമാത്രമാണ് ലോകം. പാതിരാവുകള് ഇല്ലാത്ത നഗര വീഥിയില് അലഞ്ഞു ഗ്രാമത്തെ വെറുത്തു... ഇവിടെ കുമാരന്റെയും കമാരന്റെയും പട്ടികള് ഒച്ച വയ്ക്കുന്നില്ല. ആരും തന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. സെകന്റ് ഷോ കഴിഞ്ഞു കാമുകിയുടെ അരക്കെട്ടില് കൈ ചുറ്റി നടക്കുന്നത് പുതിയ കാഴ്ചയല്ല. നാട്ടിലാണെങ്കിലോ എത്ര കണ്ണുകള് വേട്ടയാടും.
വീട് അമ്മ ഓര്ക്കുമ്പോള് ഒരുതരം അറപ്പ്.. പടി കടന്നു മുറ്റത്തു കാല് കുത്താന് വരെ മടി. അഴയില് വകതിരിവില്ലാതെ തൂങ്ങിയ അമ്മയുടെ ജാക്കറ്റുകള് , മുണ്ടുകള് ... ആ മങ്ങിയ കാഴ്ചകള് കാണാന് കൂട്ടുകാരിയെ,എങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകും... അവള് എന്ത് കരുതും, താന് വെറും തറ... വേണ്ട, അവള് ഒരിക്കലും തന്റെ വീടോ പരിസരമോ കാണരുത്. അവള്ക്കു മുന്നില് വരച്ചിട്ട വലിയൊരു ചിത്രം തകരാതിരിക്കാന് ശ്രദ്ധിച്ചു.
വീട്ടിലേക്കുള്ള കത്തെഴുതും, വരവുപോക്കുകളും കുറഞ്ഞു.. അമ്മയുടെ വേദന പലപ്പോഴും കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു... എന്തിന് അമ്മയുടെ ആ കാച്ചിയ എണ്ണ മണം പോലും മടുപ്പിച്ചു.
സഹപാഠിയായ ബെന്ഗാളി യുവതിയുമായുള്ള വിവാഹം .. ലോകം മുഴുവന് വെട്ടിപിടിച്ച പ്രതീതി.. ഒരു മാസം.. അത് കഴിഞ്ഞു അവള് പോയി..
ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയില് എങ്ങനെയാണ് മടുപ്പിന്റെ കുപ്പായം അണിഞ്ഞത്? തങ്ങള്ക്കിടയില് കെട്ടി നിന്നത് മടുപ്പോ അറപ്പോ?
പൊരുത്തപ്പെട്ടു പോവാന് വയ്യ..
ഒരു രാത്രിയില് ഉറക്കം കെട്ട് പുറം തിരിഞ്ഞു കിടക്കുമ്പോള് രണ്ടാളും ഒരേ സ്വരത്തില് പറഞ്ഞു. അതിലെങ്കിലും തങ്ങള്ക്കു ഐക്യപ്പെടാന് ആയല്ലോ! അത്രയും ആശ്വാസം...
ട്രാം വണ്ടികളുടെ നഗരത്തില് കൃത്യമായി തല ചീകാതെ അലസമായി നടക്കുമ്പോള് സ്വയം ശപിച്ചു. എന്തിനാണ് ഈ ജന്മം? ഒന്നും വേണ്ടിയിരുന്നില്ല...
തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് തുലാസില് നേട്ടങ്ങളെക്കാള് നഷ്ടപെടലുകള് മാത്രം..
അമ്മ, നാട്ടിന് പുറം, കൂട്ടത്തില് കൈമോശം വന്ന മനസ്സും..
എങ്ങും ഇരുട്ട്. അതിലേക്കു ആര്ത്തു ചിരിക്കുന്ന തിരകള് . ഒരിക്കല് തിരകള് തീരത്തെ പ്രണയിക്കുന്ന ചിത്രം നല്കിയിരുന്നു. അന്നവളുമായി പങ്കിട്ടത് എന്ത് ലഹരിയോടെ ആയിരുന്നു.. ഇന്ന് തിരകള് ഭാഷ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. താനെന്ന ഇരുട്ടിനെ കുറിച്ച് വാചാലമാകുന്നു
കടല്പക്ഷികളുടെ പാട്ടു കേട്ടു തിരമാലകള് എണ്ണി തുടങ്ങി. തന്നെ മറക്കാന് അതാണ് നല്ലത്. മറ്റുള്ളവയിലൂടെ ഓടുക. എന്നിട്ടും വര്ഷങ്ങള്ക് പുറകോട്ടു പോയി..
അമ്മയുടെ ഉദരത്തില് കുഞ്ഞു പൊട്ടായി തുടക്കം. സമയാ സമയത്ത് പൊക്കിള് കൊടിയിലൂടെ അമ്മ പോഷണങ്ങള് നല്കി അമ്മ വളര്ത്തി കൊണ്ടു വന്നു..
ഇളകിയും, മറിഞ്ഞും ഇടക്ക് അനങ്ങാതെ അമ്മയെ ഒന്ന് ഭയപ്പെടുത്തിയും ഞാന് അവിടെ സുരക്ഷിതന് .. ഒടുവില് ഭൂമിയിലേക്കുള്ള അനിവാര്യമായ വരവിനുള്ള സമയം അടുത്തു.. ഏറെ പ്രതിക്ഷേധിച്ചു.. പുറമേ പകലെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഇരുട്ടാണല്ലോ കാത്തിരിക്കുന്നത്. ഈ സ്വര്ഗീയത നഷ്ടപ്പെടുത്തി എന്തിനു അവിടേക്ക്. അച്ഛനമ്മമാരുടെ രാത്രി സംസാരത്തിലൂടെ എത്രയോ നടുങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.
ഇവിടെ പിറന്നു, ഇവിടെ തന്നെ മരിച്ചാലോ! പക്ഷെ എങ്ങനെ? ആവുന്നതും നോക്കി. ഭക്ഷണം ബഹിഷ്കരിക്കാന് ശ്രമിച്ചു.
എന്നിട്ടും വെള്ള കുപ്പായമണിഞ്ഞവര് തന്നെ പുറലോകം കാണിച്ചു.. മുഷ്ട്ടി ചുരുട്ടി, പ്രതിക്ഷേദ നിലവിളിയോടെ..
അമ്മക്കു ആദ്യം നല്കിയ വേദന അതായിരുന്നു..
നിഷ്കളങ്കമായ ശൈശവത്തിലൂടെ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ കൌമാരത്തിലേക്ക്.. അവിടെ വിലക്കുകള് ഇല്ലാത്ത അറ്റങ്ങള്.. ..
നാടിന് പുറത്തു നിന്നും ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പേരില് നഗരത്തിലേക്കുള്ള ചേക്കേറലിനിടയില് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് എന്തൊക്കെ എന്നറിഞ്ഞില്ല. നഗരം ഭ്രമിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നല്ലോ. അതില് പെട്ട് അങ്ങനെ നീങ്ങുമ്പോള് ഇരമ്പിക്കയറിയ മാറ്റങ്ങള് . സ്വാര്തതയുടെയും, കാപട്യതിന്റെയും ലോകത്തിലേക്ക് അലിഞ്ഞലിഞ്ഞു പോയി.....
ഇതാണ് സത്യം, ഇതുമാത്രമാണ് ലോകം. പാതിരാവുകള് ഇല്ലാത്ത നഗര വീഥിയില് അലഞ്ഞു ഗ്രാമത്തെ വെറുത്തു... ഇവിടെ കുമാരന്റെയും കമാരന്റെയും പട്ടികള് ഒച്ച വയ്ക്കുന്നില്ല. ആരും തന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. സെകന്റ് ഷോ കഴിഞ്ഞു കാമുകിയുടെ അരക്കെട്ടില് കൈ ചുറ്റി നടക്കുന്നത് പുതിയ കാഴ്ചയല്ല. നാട്ടിലാണെങ്കിലോ എത്ര കണ്ണുകള് വേട്ടയാടും.
വീട് അമ്മ ഓര്ക്കുമ്പോള് ഒരുതരം അറപ്പ്.. പടി കടന്നു മുറ്റത്തു കാല് കുത്താന് വരെ മടി. അഴയില് വകതിരിവില്ലാതെ തൂങ്ങിയ അമ്മയുടെ ജാക്കറ്റുകള് , മുണ്ടുകള് ... ആ മങ്ങിയ കാഴ്ചകള് കാണാന് കൂട്ടുകാരിയെ,എങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകും... അവള് എന്ത് കരുതും, താന് വെറും തറ... വേണ്ട, അവള് ഒരിക്കലും തന്റെ വീടോ പരിസരമോ കാണരുത്. അവള്ക്കു മുന്നില് വരച്ചിട്ട വലിയൊരു ചിത്രം തകരാതിരിക്കാന് ശ്രദ്ധിച്ചു.
വീട്ടിലേക്കുള്ള കത്തെഴുതും, വരവുപോക്കുകളും കുറഞ്ഞു.. അമ്മയുടെ വേദന പലപ്പോഴും കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു... എന്തിന് അമ്മയുടെ ആ കാച്ചിയ എണ്ണ മണം പോലും മടുപ്പിച്ചു.
സഹപാഠിയായ ബെന്ഗാളി യുവതിയുമായുള്ള വിവാഹം .. ലോകം മുഴുവന് വെട്ടിപിടിച്ച പ്രതീതി.. ഒരു മാസം.. അത് കഴിഞ്ഞു അവള് പോയി..
ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയില് എങ്ങനെയാണ് മടുപ്പിന്റെ കുപ്പായം അണിഞ്ഞത്? തങ്ങള്ക്കിടയില് കെട്ടി നിന്നത് മടുപ്പോ അറപ്പോ?
പൊരുത്തപ്പെട്ടു പോവാന് വയ്യ..
ഒരു രാത്രിയില് ഉറക്കം കെട്ട് പുറം തിരിഞ്ഞു കിടക്കുമ്പോള് രണ്ടാളും ഒരേ സ്വരത്തില് പറഞ്ഞു. അതിലെങ്കിലും തങ്ങള്ക്കു ഐക്യപ്പെടാന് ആയല്ലോ! അത്രയും ആശ്വാസം...
ട്രാം വണ്ടികളുടെ നഗരത്തില് കൃത്യമായി തല ചീകാതെ അലസമായി നടക്കുമ്പോള് സ്വയം ശപിച്ചു. എന്തിനാണ് ഈ ജന്മം? ഒന്നും വേണ്ടിയിരുന്നില്ല...
തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് തുലാസില് നേട്ടങ്ങളെക്കാള് നഷ്ടപെടലുകള് മാത്രം..
അമ്മ, നാട്ടിന് പുറം, കൂട്ടത്തില് കൈമോശം വന്ന മനസ്സും..
എങ്ങും ഇരുട്ട്. അതിലേക്കു ആര്ത്തു ചിരിക്കുന്ന തിരകള് . ഒരിക്കല് തിരകള് തീരത്തെ പ്രണയിക്കുന്ന ചിത്രം നല്കിയിരുന്നു. അന്നവളുമായി പങ്കിട്ടത് എന്ത് ലഹരിയോടെ ആയിരുന്നു.. ഇന്ന് തിരകള് ഭാഷ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. താനെന്ന ഇരുട്ടിനെ കുറിച്ച് വാചാലമാകുന്നു
ഇന്നലെ ഒരു കുഞ്ഞു താരം ,
എന്നെ നോക്കി കണ്ണു ചിമ്മി..
എന് ജനാലക്കരികില് വന്നു നിന്നു,
എന്നെ കാണാന്, കൂടെ കൂട്ടാന്..
ഭൂമിയില് നിന്നും മറഞ്ഞവര് നക്ഷത്രങ്ങള് ആയി പുനര്ജനിക്കുമെന്നല്ലേ ?
അങ്ങനെയെങ്കില് ആ കുഞ്ഞു നക്ഷത്രം എന്റെ ആരാവാം???....ആ നക്ഷത്രം അതാണ്........
ഭൂമിയില് പിറവിയെടുക്കും മുന്നേ, എന്നില് നിന്നും അടര്ന്നു പോയ എന്റെ പാതി....
ഇന്നലെ വന്നു ഒളി കണ്ണാല് ചോദിക്കുകയാണ് എന്നോട്...
ഏന്തേ നീ എന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല??
എന്നെ നോക്കി കണ്ണു ചിമ്മി..
എന് ജനാലക്കരികില് വന്നു നിന്നു,
എന്നെ കാണാന്, കൂടെ കൂട്ടാന്..
ഭൂമിയില് നിന്നും മറഞ്ഞവര് നക്ഷത്രങ്ങള് ആയി പുനര്ജനിക്കുമെന്നല്ലേ ?
അങ്ങനെയെങ്കില് ആ കുഞ്ഞു നക്ഷത്രം എന്റെ ആരാവാം???....ആ നക്ഷത്രം അതാണ്........
ഭൂമിയില് പിറവിയെടുക്കും മുന്നേ, എന്നില് നിന്നും അടര്ന്നു പോയ എന്റെ പാതി....
ഇന്നലെ വന്നു ഒളി കണ്ണാല് ചോദിക്കുകയാണ് എന്നോട്...
ഏന്തേ നീ എന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല??
Thursday, June 2, 2011
'മല്യാലം അരിയാത്ത കുട്ടീടെ പടം
സ്ഥലത്തെ റിട്ടയെര്ട് അധ്യാപകനും, പൌര പ്രമുഖനും,സഹകാരിയുമായ ഗോപാലന് മാഷിന്റെ ഷഷ്ടിപൂര്ത്തി, നിരവധി പരിപാടികളോടെ ആഘോഷിക്കാന് തിരുമാനിച്ചു..പരിപാടികളുടെ കൂട്ടത്തില് 10 വയസ്സ് വരെയുള്ള കുട്ടികള്ക്കായി ചിത്ര രചനാ മത്സരം നടത്തുവാന് മാഷിന് ഒരു ആഗ്രഹം.. സംഘാടകര് അതിനായി നിരവധി കുട്ടികളെ സംഘടിപ്പിച്ചു..തദിവസം രാവിലെ കുട്ടികള് ച്ചായ പെന്സിലും, കടലാസുമായി ഉത്സാഹത്തോടെ എത്തിച്ചേര്ന്നു..മാഷ് മത്സരത്തിന്റെ വിഷയം പ്രഖ്യാപിച്ചു.. കോഴിയും, മക്കളും... അപ്പോള് കൂടെയുള്ള ഒരു ആധുനിക അമ്മ പറഞ്ഞു.. സാര് എന്റെ കുറ്റിക്കു മല്യാലം അരിയില്ല എന്ന്..മാഷ് ആകെ കുഴപ്പത്തില് ആയി..ഒടുവില് മാഷ് ആ കുട്ടിക്കു വിഷയം" ചിക്കന് വിത് ബേബീസ് " എന്നു പറഞ്ഞു കൊടുത്തു..കുട്ടികള് വര തുടങ്ങി..നിരവധി വര്ണങ്ങളില് ഉള്ള കോഴി കുഞ്ഞുങ്ങള് കടലാസില് നിറഞ്ഞു..കൂട്ടത്തില് ചില വിരുതന്മാര് വയലറ്റ്,പച്ച നിറത്തില് ഉള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളെയും വരച്ചു..മത്സരം കഴിഞ്ഞു മാഷ് ചിത്രങ്ങള് നോക്കാന് തുടങ്ങി..കോഴീടെ കൂടെ ചിക്കി പെറുക്കി നടക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്, കോഴീടെ പുറത്തു കയറിയിരിക്കുന്ന തുടങ്ങി നിരവധി ചിത്രങ്ങള്.. ഒടുവില് നമ്മുടെ മല്യാലം അരിയാത്ത കുട്ടീടെ പടം നോക്കിയപ്പോള് മാഷിന്റെ കണ്ണ് തള്ളി പോയി...അത് ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു.. ഒരു പാത്രത്തില് ഒരു ഫുള് പൊരിച്ച കോഴിയും, അതിന്റെ ചുറ്റും കത്തിയും, മുള്ളുമായി കൊതിയോടെ ഇരിക്കുന്ന കുട്ടികളും
Wednesday, June 1, 2011
ആരവമില്ലാത്ത യാത്ര
മഴയുടെ ആരവത്തിലേക്കാണ് കണ്ണ് തുറന്നത്. മടുപ്പോ വെറുപ്പോ അല്ലെങ്കില് ഭീതിയോ എന്താണ് മഴയിലൂടെ പുലരി തന്നില് വച്ചു തരുന്നത്... അതൊക്കെ വെറും തോന്നലെന്നു കരുതാന് ശ്രമിച്ചു. എന്നാല് ഉള്ളിലൊരു കിടുക്കം. എന്തോ നനഞ്ഞു കുതിര്ന്ന മരച്ചുവട്ടില് പതുങ്ങി നില്ക്കുന്നത് പോലെ. താന് പുറത്തിറങ്ങാന് കാത്ത്... രാത്രിയില് എപ്പോഴോ ഇടിയും മിന്നലുമായി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആദ്യത്തെ കാറ്റിനു തന്നെ കരണ്ട് പോയിരിക്കണം. അകലെ എങ്ങോ എന്തോ മറിഞ്ഞു വീഴുന്ന ശബ്ദം...
കാറ്റും മഴയും കെട്ടി മറിയുകയാണ്... വിരഹം പോലെ മരണം പോലെ നനഞ്ഞ ഇലകള് ... രാത്രി മഴയില് ഒടിഞ്ഞു വീണ മാവിന്റെ കൊമ്പും അതിന്റെ വെളുത്ത മുറിപ്പാടും... ശിഖരത്തിന്റെ ബാക്കി നില്ക്കുന്ന ഭാഗത്തിന്റെ ഉന്നം താനാണ് എന്ന തോന്നല് ... കാഴ്ചകള് എല്ലാം തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നു. എന്തിനു ആ നനഞ്ഞ ഇരുട്ട് പോലും തന്നെ വീഴ്ത്താന് പരുവത്തില് ഒരുങ്ങി നില്ക്കുനതായി തോന്നുന്നു.
സീത എഴുന്നേറ്റു.., അല്ലെങ്കിലും എഴുന്നെല്ക്കുക എന്നതിന് വല്ല അര്ത്ഥവും ഉണ്ടോ? കിടക്കുന്നു ഉറങ്ങിയെന്നു വരുത്തുന്നു. ഉറക്കം പോലും നാട്യമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.. ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട കണ് തടത്തില് ഉരുണ്ടു കൂടിയ ഇരുണ്ട തടിപ്പ്... ശബ്ദമുണ്ടാകാതെ കതകു തുറന്നു. ഇറയത്തു നിന്ന് മഴയില് കണ്ണെറിഞ്ഞു, സംഹാരരൂപിയെ പോലെയാണ് പെയ്തിറങ്ങുന്നത്..
എവിടെയാണ് തനിക്കു തെറ്റിയത്.. ഒരിക്കല് മഴയെ പ്രണയിച്ചും, മഞ്ഞു തുള്ളികളെ ഓമനിച്ചും, പുസ്തകങ്ങളെയും , മഴവില്ലിനെയും ,മയില്പീലിയെയും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു നടന്നിരുന്ന തനിക്കു എന്താണ് സംഭവിച്ചത്.. ഋതുക്കള് മാറുന്നത് പോലെ തന്റെ സ്വഭാവത്തില് മാറ്റം വന്നതോ, അതോ ജീവിതം വരുത്തിയതോ?
മനസ്സിപ്പോള് മരവിച്ചിരിക്കയാണ്. സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ പ്പോലും ലാളിക്കാനോ, ഓമനിക്കാനോ കഴിയുന്നില്ലല്ലോ.. മരണത്തെയാണ് താനിപ്പോള് സ്നേഹിക്കുന്നത്.. അവന്റെ തണുത്ത കരങ്ങള് പിടിച്ചു യാത്ര പോവാനാണ് സ്വപ്നം കാണുന്നത്..
ഒരു അക്ഷരത്തെറ്റ് എവിടെയോ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.. ദേവീ എന്ന് വിളിച്ചു കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിച്ച ആ വിളി ഒരിക്കലും കേട്ടില്ല.. ലാളനകള് ഏറ്റുവാങ്ങാന് കൊതിച്ച ശരീരത്തെ അയാള് ഉപദ്രവിചിട്ടെ ഉള്ളൂ.. ഷോകേസില് പാവകുഞ്ഞിനെ പോലെ ഒതുക്കി വെച്ചിരിക്കയാണ് തന്നെ..
വീണ്ടും ചിന്തകള് അക്ഷരത്തെറ്റിനെ കുറിച്ച് തന്നെ ... എവിടെ ആര്ക്കാണ് തെറ്റ് പറ്റിയത്.. ഒരു പുരുഷനെയും പ്രണയം എന്ന ഭാവത്തോടെ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല. വിധി എന്ന് പറയുന്നത് ഇതാവാം.. അങ്ങനെ എങ്കില് അത് ദൈവത്തിന്റെ കയ്യിലല്ലേ? എങ്കില് തെറ്റ് ദൈവത്തിന്റെത്...
അടക്കിയ തേങ്ങലുകള് നിലവിളിയിലേക്ക്.. മഴയത്ത് കരഞ്ഞാല് ആരും കാണില്ലല്ലോ...
മഴത്തുള്ളികള് ശരീരത്തില് ഊര്ന്നു ഇറങ്ങവേ മഴ തന്നെ പുണരുന്നതായി അവള്ക്കു തോന്നി.. കൂടെ ആ മഴയില് അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതാവാനും ..
മഴയില് നിറഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള് ഓര്ത്ത്, എവിടേക്ക്? തന്റെ കൈ പിടിച്ചു നടക്കുന്ന അജ്ഞാത സഞ്ചാരി ആര്? മഴ ഇരുണ്ടു. ആ നൂലുകളില് അങ്ങനെ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ്... ഇടയ്ക്കു തിരഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് വീടില്ല. മരങ്ങളില്ല, മഴ മാത്രം. ഇപ്പോള് നടക്കുന്നത് താനോ മഴയോ... ഈശ്വരാ...
കാറ്റും മഴയും കെട്ടി മറിയുകയാണ്... വിരഹം പോലെ മരണം പോലെ നനഞ്ഞ ഇലകള് ... രാത്രി മഴയില് ഒടിഞ്ഞു വീണ മാവിന്റെ കൊമ്പും അതിന്റെ വെളുത്ത മുറിപ്പാടും... ശിഖരത്തിന്റെ ബാക്കി നില്ക്കുന്ന ഭാഗത്തിന്റെ ഉന്നം താനാണ് എന്ന തോന്നല് ... കാഴ്ചകള് എല്ലാം തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നു. എന്തിനു ആ നനഞ്ഞ ഇരുട്ട് പോലും തന്നെ വീഴ്ത്താന് പരുവത്തില് ഒരുങ്ങി നില്ക്കുനതായി തോന്നുന്നു.
സീത എഴുന്നേറ്റു.., അല്ലെങ്കിലും എഴുന്നെല്ക്കുക എന്നതിന് വല്ല അര്ത്ഥവും ഉണ്ടോ? കിടക്കുന്നു ഉറങ്ങിയെന്നു വരുത്തുന്നു. ഉറക്കം പോലും നാട്യമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.. ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട കണ് തടത്തില് ഉരുണ്ടു കൂടിയ ഇരുണ്ട തടിപ്പ്... ശബ്ദമുണ്ടാകാതെ കതകു തുറന്നു. ഇറയത്തു നിന്ന് മഴയില് കണ്ണെറിഞ്ഞു, സംഹാരരൂപിയെ പോലെയാണ് പെയ്തിറങ്ങുന്നത്..
എവിടെയാണ് തനിക്കു തെറ്റിയത്.. ഒരിക്കല് മഴയെ പ്രണയിച്ചും, മഞ്ഞു തുള്ളികളെ ഓമനിച്ചും, പുസ്തകങ്ങളെയും , മഴവില്ലിനെയും ,മയില്പീലിയെയും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു നടന്നിരുന്ന തനിക്കു എന്താണ് സംഭവിച്ചത്.. ഋതുക്കള് മാറുന്നത് പോലെ തന്റെ സ്വഭാവത്തില് മാറ്റം വന്നതോ, അതോ ജീവിതം വരുത്തിയതോ?
മനസ്സിപ്പോള് മരവിച്ചിരിക്കയാണ്. സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ പ്പോലും ലാളിക്കാനോ, ഓമനിക്കാനോ കഴിയുന്നില്ലല്ലോ.. മരണത്തെയാണ് താനിപ്പോള് സ്നേഹിക്കുന്നത്.. അവന്റെ തണുത്ത കരങ്ങള് പിടിച്ചു യാത്ര പോവാനാണ് സ്വപ്നം കാണുന്നത്..
ഒരു അക്ഷരത്തെറ്റ് എവിടെയോ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.. ദേവീ എന്ന് വിളിച്ചു കേള്ക്കാന് ആഗ്രഹിച്ച ആ വിളി ഒരിക്കലും കേട്ടില്ല.. ലാളനകള് ഏറ്റുവാങ്ങാന് കൊതിച്ച ശരീരത്തെ അയാള് ഉപദ്രവിചിട്ടെ ഉള്ളൂ.. ഷോകേസില് പാവകുഞ്ഞിനെ പോലെ ഒതുക്കി വെച്ചിരിക്കയാണ് തന്നെ..
വീണ്ടും ചിന്തകള് അക്ഷരത്തെറ്റിനെ കുറിച്ച് തന്നെ ... എവിടെ ആര്ക്കാണ് തെറ്റ് പറ്റിയത്.. ഒരു പുരുഷനെയും പ്രണയം എന്ന ഭാവത്തോടെ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല. വിധി എന്ന് പറയുന്നത് ഇതാവാം.. അങ്ങനെ എങ്കില് അത് ദൈവത്തിന്റെ കയ്യിലല്ലേ? എങ്കില് തെറ്റ് ദൈവത്തിന്റെത്...
അടക്കിയ തേങ്ങലുകള് നിലവിളിയിലേക്ക്.. മഴയത്ത് കരഞ്ഞാല് ആരും കാണില്ലല്ലോ...
മഴത്തുള്ളികള് ശരീരത്തില് ഊര്ന്നു ഇറങ്ങവേ മഴ തന്നെ പുണരുന്നതായി അവള്ക്കു തോന്നി.. കൂടെ ആ മഴയില് അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതാവാനും ..
മഴയില് നിറഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള് ഓര്ത്ത്, എവിടേക്ക്? തന്റെ കൈ പിടിച്ചു നടക്കുന്ന അജ്ഞാത സഞ്ചാരി ആര്? മഴ ഇരുണ്ടു. ആ നൂലുകളില് അങ്ങനെ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ്... ഇടയ്ക്കു തിരഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് വീടില്ല. മരങ്ങളില്ല, മഴ മാത്രം. ഇപ്പോള് നടക്കുന്നത് താനോ മഴയോ... ഈശ്വരാ...
മഴ മഴയോട്..
ആരവത്തിന്റെ ഭാഷ എനിക്കറിയില്ല
എന്താവാം തുള്ളി തുള്ളിയോടു പറഞ്ഞിരിക്കുക..
അത് പ്രണയത്തിന്റെ ഭാഷയെന്നു കാറ്റ്.... ഇലകളും അതേറ്റു പാടുന്നു... ഞാന് നിന്നില് എപ്പോഴും ഉണ്ടാവുമെന്ന്... മണ്ണില് ലയിക്കുമ്പോഴും ഒരുമിച്ച്...
അതെ ഇനി നമുക്ക് കണ്ടു തീരാത്ത സ്വപ്നങ്ങളുടെ കണ്ണീര് പോലെ വീണു ചിതറാം...
...തുള്ളി തുള്ളിയില് ചിതറുമ്പോഴും ആത്മാവിന്റെ തുറസ്സില് തോരാതെ പ്രണയം...
മഴനൂല് വളഞ്ഞു മണ്ണില് കുത്തി... പ്രാര്ഥനയോടെ... എന്താവാം പ്രാര്ഥനയുടെ പൊരുള്
എന്താവാം തുള്ളി തുള്ളിയോടു പറഞ്ഞിരിക്കുക..
അത് പ്രണയത്തിന്റെ ഭാഷയെന്നു കാറ്റ്.... ഇലകളും അതേറ്റു പാടുന്നു... ഞാന് നിന്നില് എപ്പോഴും ഉണ്ടാവുമെന്ന്... മണ്ണില് ലയിക്കുമ്പോഴും ഒരുമിച്ച്...
അതെ ഇനി നമുക്ക് കണ്ടു തീരാത്ത സ്വപ്നങ്ങളുടെ കണ്ണീര് പോലെ വീണു ചിതറാം...
...തുള്ളി തുള്ളിയില് ചിതറുമ്പോഴും ആത്മാവിന്റെ തുറസ്സില് തോരാതെ പ്രണയം...
മഴനൂല് വളഞ്ഞു മണ്ണില് കുത്തി... പ്രാര്ഥനയോടെ... എന്താവാം പ്രാര്ഥനയുടെ പൊരുള്
Subscribe to:
Posts (Atom)
