Friday, June 8, 2012

ഇന്ന് എന്‍റെ സ്നേഹത്തിന്‍റെ രസതന്ത്ര ശാലയിലെ പ്രണയത്തിന്‍ തെര്‍മോമീറ്റര്‍ നിന്‍റെ തീപിടിച്ച ചുംബനങ്ങളാല്‍ ഉരുകുന്നു ..... ഒരു ഹിമകണത്തിനും ഘനീഭവിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ആഴങ്ങളില്‍ നാം അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതാവുന്നു....
ഇന്നെന്‍റെ തൂലികയില്‍ പൊഴിയുന്ന ഓരോ മഞ്ചാടി മുത്തുകളും നിന്നിലേക്കുള്ള ദൂരം അളക്കാനാണ്... കാലചക്രത്തില്‍ വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട എന്‍റെ തൂലിക എന്നിലേക്ക് നടന്നടുത്തത് നീയെന്ന നീലിമയിലൂടെ... എന്നില്‍ അറിഞ്ഞലിഞ്ഞ നീയെന്ന ഒറ്റനക്ഷത്രം അതെന്‍റെ നിഴലും ആത്മാവുമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ്, നീലനിലാവില്‍ ആകാശപോയ്കയില്‍ വിരിഞ്ഞ നീലത്താമരപോല്‍ വശ്യം... നീയെന്ന ഗ്രഹത്തിന് ചുറ്റും ഞാന്‍ എന്ന ഉപഗ്രഹ പരിക്രമണം അതിന്‍റെ പരിപൂര്‍ണ്ണത തേടിയലയുന്നു...
മരണം മണക്കുന്ന ആ ഐ സി യു ശീതിളിമയില്‍ മസ്തിഷ്കം അവസാന തുടിപ്പിനെ വാരിപ്പുണര്‍ന്നപ്പോള്‍, മറ്റാര്‍ക്കോ വഴികാട്ടുവാന്‍ വിധിച്ചുകൊണ്ട് വേര്‍പ്പെട്ടുപോകുന്ന ആ മിഴികള്‍, രണ്ടുതുള്ളി പൊഴിച്ചു.. ഹൃദയം ഒന്നു പിടച്ചു.. അത് ദേഹിയെ വിട്ടൊഴിയുന്ന നൊമ്പരമോ ....? അതോ മറ്റൊരു ദേഹത്തിലേക്കുള്ള കൂടുമാറ്റത്തിന്‍ മനം നൊന്തുള്ള പിടച്ചിലോ ... ?
ഇരുള്‍ വീണ ആകാശത്തില്‍ ഭൂമിയെ പെയ്തൊഴിയാന്‍ വെമ്പി നിന്ന കാര്‍മേഘം പോലെ എന്റെ മിഴിയില്‍ കൂടു കൂട്ടുകയാണ് ഒരു കാര്‍മേഘശലകം.. എന്നിലും മഴ പെയ്യിക്കുവാന്‍ എന്നിലെ നൊമ്പരങ്ങള്‍ പെയ്തൊഴിയാന്‍...